احیای بینایی افراد نابینا با استفاده از ویروس‌ها

تاریخ : ۲۵ اسفند ۱۳۹۴

تعداد بازدید : ۱۳۹۰

0 امتیاز از 0 رای
نسخه چاپی
موضوعات :

گروهی از محققان آمریکایی در نظر دارند با استفاده از یک روش قدیمی بینایی افراد نابینا را بازیابی کنند. در این روش از نوعی ویروس استفاده شده است.

استفاده از یک روش با قدمت ده ساله که برای کنترل مغز در حیوانات آزمایشگاهی به کار می‌رود، این قابلیت را دارد که بینایی یک فرد نابینا را به صورت جزئی احیا کند.
در این تحقیق که توسط شرکت نوپای RetroSense Therapeutics در میشیگان انجام خواهد شد، پزشکان یک ویروس بی‌خطر حامل DNA جلبک دریایی جاذب نور را به چشم 15 بیمار مبتلا به retinitis pigmentosa تزریق خواهند نمود. این آزمایش اولین بررسی انسانی اپتوژنتیک به شمار می‌رود که روشی برای تغییر ژنتیکی نورون‌ها و حساس کردن آنها به نور است.
پزشکان «بنیاد شبکیه جنوب غربی» فرایند را انجام داده وتلاش می‌کنند وظیفه سلول‌های گیرنده نور را به سلول‌های مختلف در چشم منتقل نموده و بینایی را احیا کنند.
قبل از آنکه مغز ما تصویری از دنیای بیرون ایجاد کند، ابتدا باید سلول‌های چشم نور را به سیگنال‌های الکتریکی که در مغز پردازش می‌شوند، تبدیل نمایند. سلول‌های گیرنده نور در شبکیه اولین حلقه این زنجیر را تشکیل می‌دهند. این سلول‌ها به نور یا ذرات بنیادی نور مرئی حساس هستند. Retinitis pigmentos موجب تخریب این سلول‌ها شده و بیماران مبتلا به این بیماری ابتدا دید محیطی و دید در شب و در نهایت کل بینایی خود را از دست می‌دهند. برنامه این تحقق این است که سلول‌های شبکیه را دور زده و سلول‌های عصبی پشت شبکیه را که سیگنال‌های شبکیه را به مغز مخابره می‌کنند، به نور حساس نمایند.
پزشکان یک ویروس حامل DNA را به چشم بیماران تزریق خواهند کرد. این DNA سلول‌های عصبی را قادر می‌سازد پروتئینی به نام channelrhodopsin را تولید نماید. جلبک دریایی از این پروتئین برای تشخیص نور استفاده می‌کند. محققان به مدت یک دهه از این روش برای تغییر سلول‌های مغز در حیوانات آزمایشگاهی استفاده می‌کنند تا مسیرهای عصبی را با استفاده از نور فعال کرده یا غیرفعال نمایند. به طور معمول محققان رفتار عصبی حیوانات را با کاشت یک فیبر نوری و تابش نور به نقطه مورد نظر در مغز کنترل می‌کنند. آزمایش درمان اپتوژنتیکی در انسان برای اولین بار صورت می‌گیرد و در آن نیازی به کاشت فیبر نوری یا جراحی‌های پیچیده وجود ندارد.
آزمایش‌های قبلی در زمینه احیای بینایی موش‌ها و میمون‌ها موفق بوده است. با این حال نباید خوش‌بینی بیش از حد در مورد اثر این روش وجود داشته باشد. یکی از مشکلات می‌تواند این باشد که زمانی که سلول‌های عصبی پشت شبکیه شروع به ارسال سیگنال کنند، مغز این سیگنال‌ها را تشخیص ندهد. قرار است این سلول‌ها وظیفه کاملا متفاوتی را انجام دهند و ما نمی‌دانیم چقدر قابلیت انجام این کار را دارند. مشکل دیگر این است که پروتئین channelrhodopsin تنها به نور شدید و تک‌رنگ آبی عکس‌العمل نشان می‌دهد. این عوامل می‌تواند روی چیزی که بیماران قادر به مشاهده خواهند بود اثر منفی بگذارد.

منبع : http://blogs.discovermagazine.com/d-brief/2016/02/19/optogenetics-restore-sight/#.Vt1X1uZJfpQ

نظر شما